Greckie Wasiliko (antyk – XIX w.)
Pierwsze osady w okolicy sięgają jeszcze antyku — traccy i greccy koloniści uczynili z małego półwyspu ważną stację rybacką na szlaku między Apollonią (Sozopolem) a wyjściem z Morza Czarnego ku Bosforowi. Nazwa Wasiliko (Βασιλικό) oznacza „carskie miejsce” — być może od imienia dawnego miejscowego władcy, być może w związku z panowaniem bizantyńskim.
Bizancjum i Imperium Osmańskie (IV–XIX w.)
Pod władzą bizantyńską, a później osmańską Wasiliko pozostawało cichą osadą rybacką z przewagą ludności greckiej. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi od arabskiego geografa Muhammada al-Idrisiego z 1154 r., pod nazwą „Wasiliku”. W XIX w. ugruntowała tu swoją rolę cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy, której pierwotny budynek pochodzi z 1810 r., a w dzisiejszej postaci została odbudowana po wielkim pożarze z 1882 r.
Wasiliko w Bułgarii (1913–1934)
Po wojnach bałkańskich (1912–1913) Wasiliko przeszło do Bułgarii. Grecka ludność wyemigrowała, a na jej miejsce osiedlili się bułgarscy uchodźcy z Tracji Wschodniej. Zarządzeniem ministra spraw wewnętrznych z 14 sierpnia 1934 r. miasto przemianowano na Carewo — bezpośrednie bułgarskie tłumaczenie greckiego „Wasiliko” (carskie miejsce). Zmiana nazwy zbiegła się z budową nowego nabrzeża (1927–1937), sfinansowaną przez cara Borysa III.
Miczurin (1950–1991)
Dekretem nr 191 z kwietnia 1950 r. komunistyczne władze usunęły „carską” nazwę i przemianowały miasto na Miczurin — na cześć radzieckiego hodowcy roślin Iwana W. Miczurina. W latach 50. w okolicy rozpoczęto też próby uprawy cytrusów — pomarańczy, cytryn, mandarynek i oliwek, w duchu „miczurinowskiej” agrobiologii.
Współczesne Carewo (1991 — dziś)
Po transformacji ustrojowej miasto rozwija się jako spokojny ośrodek turystyczny — alternatywa dla masowych kurortów na północy. Dziś jest ośrodkiem administracyjnym najbardziej wysuniętej na południe bułgarskiej gminy czarnomorskiej. Choć rybołówstwo pozostaje ważne, podstawą lokalnej gospodarki są turystyka i rodzinna gościnność.